دل نوشته های مجید اسکندری (دشت بزرگ )

با غبا ن و پسر ا ن ./


با غبا نی  صد   نها ل   میو ه   کا شت             سا لها با شو ق  د ل  همت  گما شت
ا و  جو ا ن  بو د ی  و  گشتی  پیر مر د             د ا ئما   با   ز ند گی    کر د ی    نبر د
گا ه  به  کا مش بو د  ر و ز ی  ز ند گی             گا ه به نا مش  بو د  ر و ز ی   بند گی
سا لها    بگذ شت    ا ز   با غ     نها ل             پیر مر د  گشتی مو یش  همچو   ز ا ل
در سرش میگذ شت  هر روز  ا ین  روند             با  ا مید ی   میو ه ا ش   با ز ا ر   بر ند
هر  نها  لی  شد  بعد أ   یک  د  ر  خت             با غبا ن  مـُر د ی و گشتی  تیر ه  بخت
د و   پسر   بو د ی   ا ز   ا ن    پیر مر د             بر   سر   ا ر ث   پد ر    کر د ی    نبر د
ا ن  یکی  تخر یب  می کر د . خا نه  ر ا             چو ن عد و ی  می تاخت ا ن و یرا نه را
د یگر ی ا ز بیخ و  بن  می کنَد  د ر خت             می ز د ی  ا تش  به جا ن  هر د ر خت
عا  قلی    گفتا   چر  ا    ا ینگو نه   ا ید            با  خد ا و ند   د شمنی ها    کر د ه ا ید
همچنا ن  د لگیر  و نا لا ن  بو د  و  گفت            هردرختی کنده اید سا لها ست  شکفت
خا نه   و  با غ   پد ر   کر د ند   به   گلَ             ا ن   د و  ا ز  ر فتا ر خو د  گشتند  خجل
درنهایت داشتند اندیشه ا ی ان دو پسر            تا    کنند     ا  با  د     میر  ا  ث     پد  ر
با  مشقت   میگذ شت  سا ل   نخست           عا قبت  بید ا ر شد  شا نسی که  خفت
کا میا ب   گشتند   ا ن   هر  د و   پسر            سا  لها   خو  ر  د  ند   میر  ا  ث    پد  ر
                                                                                                               
                            مجید ا سکند ر ی ./ تا ر یخ  29 / 7 /1392               

نظرات (1)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.
سلام . شعر بسیار زیبایتان را خواندم ،عالی بود انشااله موفق باشین.
دوشنبه 6 آبان 1392 ساعت 19:42
امتیاز: 1 0